Arts plasticas e canta : animaus aborigèns e Ipo i tai tai e’

Aqueste periòde, en classa, que tribalham sus l’Oceania.
Los mainatges que realizèn animaus en s’inspirar de l’art tradicionau aborigèn.

Que cantèn tanben ua canta maori de Navèra Zelanda Epo i tai tai e’ !
Epo i tai tai e’
O epo i tai tai e’ !
Epo i tai tai,
Epo i tukki tukki,
Epo i tukki tukki e’

En ce début d’année, en classe, nous travaillons sur l’Océanie.
Les enfants ont réalisé des animaus en s’inspirant de l’art traditionnel aborigènes.

Ils ont aussi appris une un chant maori de Nouvelle Zélande : Epo i tai tai e’ !

Arts plasticas en cooperacion

Dens l’encastre deu projècte « solidaritat e cooperacion » que hasom ua grana illustracion collectiva suu tèmi de la solidaritat. Que representa mans qui’s tienen. Cada calandron de la classa qu’avó ua partida de l’aficha. Tà poder aver ua unitat que causim de har las mans de blanc e lo hons de blu.

Cadun que s’a causit çò qui volèva representar en arrespectar la color de hons. Atau, aquesta aficha qu’ei com un « patchwork » de la classa : que i a motius, illustracions, escritura…

Lo huec

Qu’avem hèit huec com a la preïstòria : que son Mailia, Lili-Jana e Julieta qui s’i son escadudas.

Petita recèpta tà har huec :
un arc dab un òs de còsta e cordeta
un òs de còth, ua vertèbra
un baston puntut
ua tauleta de gèira
ua tauleta de husta devath
Tà har huec qu’èra hèra hèra dur e long. Ne calè pas tremolar e que calè har longtemps dab l’arc.
Dens cada grop, que i avè quauqu’un qui tienè la tauleta de gèira dab los dus pès, un aute qui tienè lo haut deu baston plan hòrt dab la vertèbra e enfin un qui virava lo baston dab l’arc.
Purmèr que calèva har un nenè huec. Un còp lo nenè huec hèit, qu’avem plen de posca negra.
Lo huec mainat que fuma un drin.
Lo huec adolescent qu’a lutz, que vedem las brasas. Aquiu que’u cau balhar a minjar : camparòu (l’esca / l’amadou) e drin d’aire en bohar.
Lo huec adulte que’u balham èrbas secas tà que sia mei gran puish qu’ei lo papi huec.

Naís, Julieta e Mailia

Espòrt

Lo noste entrainaire que s’apèra Patxi. Dab eth qu’avem hèit pelòta au fronton de Sent-Joan Pè de Pòrt.

Dens la pelòta que i a mantuns jòcs, nosautes que hasom a la man nuda, a la pala e a la chistera.

La chistera qu’ei,un long guant perlongat un tistèth de vimi. Tà nosauts qu’èran en plastic. Tà la chistera que cau har un gèsta dab lo punhet tà enviar la pelòta.

La pala qu’ei drin parièr com lo tenis. Manca qu’au lòc de la raqueta, la pala qu’ei de husta e qu’ei sus un fronton.

Qu’avem hèit au jòc de la pòrta : au jòc de la pòrta que trucam dens la pelòta dab ua pala que cau trucar lo fronton en devath de la linha contra la paret e lo qui truca la pelòta e qui ei contra lo fronton, qu’escambia las plaças dab lo qui a lançat.

La pelòta a man nuda qu’ei la basa deus jòcs de pelòta. Que devem tirar entre la pauma de la man e los dits.

Qu’avem hèit au ganha-terrenh a man nuda. Au ganha-terrenh que i a dus frontons,duas equipas e que devem tirar tà tocar l’aute fronton e quan l’atrapam de volada que hèm tres pas en davant e que tiram a man nuda.

Lilian, Enzò e Lili-Jana.

Sent Joan Pied De Port

Qu’ei ua beròja vila mes hèra anciana. Qu’ei situada sus la Nive, un petit arriu.

Que i avè murralhas. Las murralhas que son construsidas en pèira ròsa. Qu’avem vist mantuas granas pòrtas : la pòrta Nosta-Dauna, la pòrta d’Espanha, la pòrta Sent-Jacmes. Lo camin de Sent Jacmes que passa per aquiu. Qu’avem vist hèra de monde e de pelegrins. Los pelegrins que van dinc a l’Espanha a Santiago de Compostela. Que i a hèra d’endrets tà har dromir los pelegrins que son marcats dab ua claca.

A l’entorn de la vila que i a hèra de vits, qu’ei tà har vin, l’Irouleguy.

Que i avè comuns publics. La mairia qu’èra hèra grana. E qu’èm passat davant ua pizzeria.

Qu’avem devut pujar 210 gradèrs tà arribar a la ciutadèla.

Quentin e Lòan

La pintrura

1-Tà començar que cau hicar òcra e aiga., Mes l’òcra e l’aiga ne foncionavan pas per’mor la pintrura que colava e ne’s vedèva pas plan. Alavetz qu’avem hornit talc.

2-Que mesclam l’aiga,l’òcra e talc dinc a obtiéner ua pro espessa qui dèisha traça de pincèu.

3- Que prenem estampons e que pintram dehens. Que son signes qui vedem dens totas las cuèvas.

Quasi dens totas las pintruras qu’utilizam aquesta recepta dinc a uei.

Melina, Zoé,Mailia

Lo tigre blanc

Qu’ei l’istòria d’un nenè tigre blanc qui s’apèra Paul e qui s’a perdut los sons pairs.

Que prava e que’s tròba amics. Los sons amics que son : Jan, un ors ; Julian, un pingoïn e Baptista, un ausèth. Los quate amics que hèn un grop de musica e que hèn un concèrt. Baptista qu’a lo micro ; Jan, la bateria ; Paul, la guitarra electrica e Julian qu’a lo tam-tam.

Quan an acabat de jogar, Paul  qu’encontra ua tigressa qui s’apèra Marie. Paul ne pensa pas mei au sons amics, que va tau restaurant dab Marie e que minjan hamburgers dab fritas. Que passa tot lo temps dab era.

 

Los sons amics que son decebuts qu’ensajan de’u desseparar de Marie.

 Mes Paul ne vòu pas alavetz que decideishen ua causa : Paul qu’ei amorós de Marie e que demora  amic dab Jan, Baptista e Julian. Alavetz, que van tau restaurant e que minjan tots hamburgers e fritas.

 

Marie qu’entra dens lo grop de musica, que hè flabuta. Tots los amics qu’an nenès e los lors mainats que haràn mei tard un grop de musica.

 

 

 

Mailia, Melina e Naís

Los lops-garons ipnotizaires

Un dia un tropèth de lops-garons que van tau collègi Jean-Lop. Qu’ipnotizan tots los collegians manca cinc.

 

Aquestes cinc collegians que se son sauvats mercés a un pingoïn qui s’ei desguisat en lop-garon pr’amor que resisteishen aus ipnotizaires.

Los collegians que s’apèran : Cloé, Morgana, Baptista, Hugo e Tomàs. Tacòs, lo pingoïn qu’era un ancian agent secret. Tacòs que  balha desguisaments de lops-garons  e  que balha  leçons tà vàder faus lops-garons.

 Ua setmana qu’a  passat e los mainats que son prèstes a anar tà l’amassada deus lops-garons qui se situa dens la seuva. Tà poder anar tà l’amassada que cau un mot de passa qui ei marcat darrèr lo cap quan son ipnotizats. Tà entrar, Hugo qu’estaborneish un lop-garon. Qu’espian darrèr lo cap e lo mot de passa qu’ei : Chalbernica.

 

Los collegians qu’entran mercés au mot de passa e que van tà l’amassada. Lo capdau de la tribú qu’apren aus lops-garons quin cau har tà ipnotizar.

 Tà s’entrainar lo capdau que balha pendules tà ensajar d’ipnotizar los umans. L’esquira que soa : qu’ei la recreacion dens la seuva. Los collegians e lo pingoïn que van en recreacion e qu’ipnotizan tots los mainats transformats en lops-garons.

 Morgana que va tau collègi Jean-Lop cercar lo professor de quimia. Zak, lo professor de quimia, que pren picaduras dab potingas. Qu’arriba dens la seuva e que suenhan tots los lops-garons umans tà tornar a la normau.

 

                                  Cecila, Clotilda e Lili-Jana

 

Lo tigre e lo leon

Qu’ei l’istòria d’un tigre qui s’apèra Diegò e d’un leon qui s’apèra Loís. Diegò e Loís que son enemics desempuish hèra longtemps.

Un dia, lo tigre e lo leon que hèn dus  tracanards. Que vòlen gahar ua gasèla tà minjar.

Diegò que’n hè un dab ua  còrda e un hialat. Si sauta dehens, la gasèla qu’ei gahada dens lo hialat.

Loís, eth, que hè un trauc e la nueit seguenta que ved que avèva gahat un ausèth dens lo son trauc.

 

L’endoman, ua gasèla, Esteveneta  qu’ei empresoada dens lo hialat deu tigre.

Mes Esteveneta que s’escad de s’escapar deu tracanard de Diegò .

En s’escapar luenh deu hialat de Diegò, que  cor e que cad dens lo tracanard de Loís. Diegò qu’arriba a costat deu trauc hèit per lo leon.

Loís qu’arriba a costat deu son tracanard .

 

E lo tigre e lo leon que hèn un pacte. Loís qu’accepta de partatjar la gasèla e Diegò qu’ajuda Loís a sortir la gasèla deu trauc.

Diegò e Loís que minjan la gasèla amassa com amics.

 

Benjamin, Joan e Marieu

 

Lo zoo

     Qu ‘ei l’istoria de Cruelà, ua dauna maishanta qui volèva emposoar un tigre pr’mor n’aimava pas los tigres. Un dia qu’èra anada au zoo e Tigron, lo tigre deu zoo, que l’avèva hèit paur. Alavetz qu’avèva decidit de l’emposoar tà’s venjar.

Alavetz que va tau zoo tà’u panar. Mes los proprietàrias ne vòlen pas. Donc, pendent ua nueit, que pana Tigron. Cruelà que pana las claus deu zoo e de la gàbia. Après, que hica lo tigre dens un camion, puish que l’embarra dens lo laboratòri de la soa maison tà’u guardar. Puish que hè carn emposoada. Mes que s’engana de potinga, Tigron que minja la carn, mes n’ei pas malaut, que s’adrom. E la nueit, Tigron que s’escapa, pr’amor Cruelà qu’a desbrombat de barrar la pòrta deu laboratòri. Lo tigre que torna tau zoo. E que s’encontra ua tigressa, Tianà, qui ei ua navèra dens lo zoo e qu’an plen de nenès.

                        

E Cruelà que va en preson pendent tota la soa vita.               .        

 

Liló, Mahé e Zoé